Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1982. Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχάριστα καθώς οι γονείς μου είχαν προβλήματα μεταξύ τους. Η μητέρα μου είχε ακούσει για την εκκλησία από μία αδελφή και έτσι κάθε Κυριακή πρωί μ’ έπαιρνε και πηγαίναμε. Όχι όμως για πολύ, γιατί υπήρχε πίεση από συγγενείς.

Εγώ τότε πήγαινα τρίτη δημοτικού και δεν είχα δώσει σημασία. Αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσαν πολύ οι ύμνοι. Τα πράγματα όμως πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.

Όλα άλλαξαν ριζικά όταν ο πατέρας μου το 1995 αναγεννήθηκε και ήρθε στην εκκλησία με τη μητέρα μου. Εγώ πήγαινα γυμνάσιο, είχα παρέες και το τελευταίο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να πηγαίνω εκκλησία και όταν πήγαινα το έκανα με το ζόρι. Όταν πήγα στο λύκειο άλλαξα τελείως. Οι παρέες μου ήταν οι πιο άσχημες του σχολείου! Άρχισα να κάνω άσχημα πράγματα και να μιλάω με πολύ άσχημο τρόπο σε όλους . Ήμουν πολύ αντιδραστική, αντιμιλούσα σε όλους και οι καβγάδες με τους γύρω μου ήταν πλέον τρόπος ζωής. Πήγαινα όμως εκκλησία και ένιωθα άσχημα γιατί ήξερα τι κάνω. Δεν μπορούσα όμως να αλλάξω. Ο Θεός μου είχε μιλήσει πολλές φορές με πολλή αγάπη όμως εγώ έκανα τα ίδια και χειρότερα!

 Το καλοκαίρι του 1999 η νεολαία της Νίκαιας θα πήγαινε εκδρομή στην Κέρκυρα. Δεν ήθελα να πάω και για να το αποφύγω είπα ότι θα πήγαινα στο συνέδριο στη Θεσσαλονίκη το Σεπτέμβρη. Το καλοκαίρι περνούσε κι εγώ χωρίς να το καταλαβαίνω άλλαζα! Είχα σταματήσει να κάνω άσχημες παρέες, να μιλάω άσχημα, μα το σπουδαιότερο για μένα ήταν ότι δεν ήθελα πλέον να φοράω παντελόνι. Μπορεί να ακούγεται μικρό, μα για μένα ήταν σημάδι αλλαγής. Έφτασε η μέρα να φύγουμε για Θεσσαλονίκη. Μέχρι τελευταία στιγμή σκεφτόμουν να μην πάω. Ο Θεός όμως δε με άφησε. Το Σάββατο στο συνέδριο ένιωσα πολύ έντονα την παρουσία του Θεού και άρχισα να κλαίω για όσα είχα κάνει. Την Κυριακή στην εκκλησία ένιωσα για πρώτη φορά επιθυμία, μα περισσότερο την ανάγκη να πάρω κοινωνία. Δεν ήμουν όμως βαπτισμένη στο νερό.

 Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα ήθελα να βαπτιστώ, αλλά ντρεπόμουν. Πήρα όμως την απόφαση και στις 13 Οκτωβρίου έκανα το θέλημα του Θεού. Ένιωθα για πρώτη φορά πραγματικά χαρούμενη και σκεφτόμουν πόσο άδικα έχασα τόσα χρόνια μακριά από την αγάπη του Θεού. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι έχω πραγματικούς φίλους που με αγαπούν αληθινά. Όλα τα παιδιά με αγκάλιασαν από την αρχή με αγάπη και φροντίδα δείχνοντάς μου πόσο νοιάζονται για μένα. Μετά από ενάμιση χρόνο στις 24 Μαρτίου 2001 ο Θεός μου χάρισε το Πνεύμα Του το Άγιο σε μία προσευχή στη νεολαία. Τώρα ζω κάθε λεπτό της ζωής μου με την αγάπη και τη χάρη του Θεού, περιμένοντας την ημέρα που θα δω το πρόσωπό Του!

Σπανάκη Γωγώ